Wednesday, 24th November 2010

Puur

Ik schrijf omdat ik leef. En ik leef ook deels omdat ik schrijf. Ik weet dat wanneer ik dit niet zou doen, mijn hele wereld en alles wat daarbij komt kijken ineen zou vallen. Als een slecht gebufferd kasteel. Als een drilpudding met te weinig gelatine. Als een slechte grap, eigenlijk. En ik leef ook omdat ik mezelf graag uitdruk, al betekent dit vaak dat ik veel emoties over moet brengen. Ja, móet. Want zonder emoties kan je net zo goed een kamerplantje zijn dat ergens staat te verpieteren op een verlaten kantoor. Ofzoiets.

Ik weet het soms gewoon niet meer zo goed. De ene moment lijkt alles te kloppen in mijn hoofd, is alles goed en is er geen enkele bespeuring van kwaad of van stress of van miserie of van misplaatste hartstocht, die vaak uitdraait op nog meer stress, enzovoort. Maar de andere moment lijkt het alsof ik gevangen zit in een soort plastic jas, alsof er een soort folie strak om me heen zit gewikkeld waardoor ik niet meer kán voelen, wíl voelen. Alsof ik er bewust voor kies om slechte gedachten niet af te zonderen of weg te laten reageren, maar deze juist dichtgewikkeld tegen mijn hoofd te laten kleven. Angst, angst om dingen te uiten waar ik helemaal niet zeker van ben of ík het wel ben. Angst om in slaap te vallen met zware woorden naast mijn kussen, met snelle en vloeibare gedachten tussen mijn dekbed die zo mijn hoofd zouden kunnen insijpelen. Terwijl ik slaap. Geen moed vinden om mijn stappen te zetten, denken dat andere mensen hun stappen toch steeds ruimer, vérder plaatsen. Maar als je geen stappen zet ben je eigenlijk een stilstaand object, een toestel zonder afstandsbediening en zonder stroom. Het welbefaamde 'monu-mens', niets meer of niets minder dan een in de tijd gestokt bouwseltje. Dat je bovendien ook nog zelf moet onderhouden, want er wordt  op voorhand een beeld van je gevormd over hoe je eruit ziet. Nog voordat je jezelf kan laten zien, werken de radars in andermans hersenen al om jou te vormen tot diegene vanwaar men dénkt dat je zal zijn. Van hoe je bent, van hoe je praat. Van je hoe je danst en van hoe je kust. Of niet kust, maar vloekt bijvoorbeeld. Wie ben je, prestatiedruk, indrukken maken, perfecte balans tussen je persoonlijkheid, je look en je kennis. En maar in paniek raken, wanneer de weegschaal meer naar de ene kant dreigt te leunen. Alsof je zélf koos om het evenwicht te verliezen, alsof je zélf wilde verdwalen in je eigen ledematen, die eigenlijk ook niet meer weten waar naartoe. Niet dat je ze van je afschudt, maar ze nemen jou vanzelfsprekend. Ik denk dat we dat te weinig hebben; dankbaarheid en trots, eerbied voor wie we zijn en fierheid over wie we al dan niet denken te worden. We hebben te weinig tijd om werkelijk stil te staan bij de minst tijdrovende dingen: liefde.

Maar wat is liefde? Ik heb je lief. Ik denk dat ik je lief heb omdat ik mezelf ook wil liefhebben, maar je zwijgt steeds. De liefde is als een stilzwijgende troep soldaten, wachtend wie ze vandaag vuren zullen. Of ze ooit nog zouden vuren, of ze ooit nog überhaupt een trekker zouden kunnen overhalen, dat is niet alleen voor hen een raadsel. Misschien nog de meeste angst om zelf een kogel door hun borst te laten vliegen. Wie hun slachtoffer vandaag wordt, niet dat ze erbij stil staan. Ze moeten van hun hart een steen maken. Maar heb je je hart niet nodig om lief te hebben, om iemand oprecht op wolkjes te plaatsen en weg te dromen alsof er geen heden is, alsof de realiteit een ondoordachte en wegsijpelend soepje is geworden?
Bende schuinsmarcheerders. Alles.